Shifting Context
De opdracht Shifting Context draait om het overbrengen van een onderwerp aan de toeschouwer door middel van tekst, waarbij de manier van presenteren de betekenis versterkt. Het gaat dus niet alleen om wat er gezegd wordt, maar juist om hoe vorm, beeld en geluid samenwerken om een bepaalde ervaring op te roepen.
In dit werk wil ik een gevoel overbrengen dat voor veel meiden herkenbaar is, maar waar niet altijd hardop over wordt gesproken: de constante druk om er op een bepaalde manier uit te zien, en het idee dat je nooit helemaal voldoet. Het is geen schreeuwend probleem, maar juist iets wat stil aanwezig is. Een stemmetje op de achtergrond dat blijft vergelijken, blijft twijfelen, blijft aanpassen. Door beelden op social media en in campagnes ontstaat er een soort ideaalbeeld dat overal lijkt te zijn, maar eigenlijk nergens echt bestaat. Toch voelt het alsof je daar continu naartoe moet werken. En zelfs als je dichtbij komt, verschuift die lat weer. Met dit werk wil ik dat ongrijpbare gevoel tastbaar maken, zodat de kijker het niet alleen begrijpt, maar ook echt even voelt hoe vermoeiend en beklemmend het kan zijn.
Om dit over te brengen heb ik gekozen voor een zelfgeschreven gedicht. Een gedicht geeft mij de ruimte om dichter op gevoel te zitten, zonder het helemaal uit te leggen. De zinnen zijn kort, direct en volgen elkaar snel op, bijna zonder pauze. Daardoor ontstaat het idee van een gedachtegang die niet stopt. Alsof er geen rustmoment is, maar een constante stroom van kleine, kritische opmerkingen. Ik wil dat het leest zoals het voelt: snel, herhalend en moeilijk te negeren.
De tekst wordt gecombineerd met beeld en typografie die niet alleen laten zien wat er gezegd wordt, maar vooral versterken wat je moet voelen. De beelden zijn bewust gekozen om een bepaalde sfeer op te roepen, soms herkenbaar, soms juist vervreemdend. Typografie speelt hierin ook een rol door de woorden visueel te laten ‘meebewegen’ met de emotie. Alles samen vormt één geheel waarin geen enkel element op zichzelf staat, maar waarin alles bijdraagt aan dezelfde spanning en kwetsbaarheid.
Geluid maakt de ervaring nog persoonlijker. Door het gedicht te laten voorlezen, komt het dichterbij. Het voelt minder als iets wat je leest, en meer als iets wat tegen je gezegd wordt. De manier van inspreken, het tempo en de kleine nuances in stemgebruik zorgen ervoor dat de emotie sterker binnenkomt. Het maakt het moeilijker om afstand te houden, omdat het bijna voelt alsof je even in iemands hoofd zit.
De keuze voor een kaptafel als setting is niet toevallig. Het is een plek die voor veel meiden heel herkenbaar is: een plek waar je jezelf bekijkt, beoordeelt en soms ook bekritiseert. Het moment voor de spiegel is vaak klein en privé, maar kan tegelijkertijd heel bepalend zijn voor hoe je je voelt. Door deze setting te gebruiken, wilde ik een intieme sfeer creëren waarin die kwetsbaarheid ruimte krijgt. Het maakt het werk persoonlijker en dichterbij.
Met dit werk wil ik dat de kijker even stilvalt. Dat je jezelf misschien herkent in de gedachten, of je realiseert hoe vaak dit soort gevoelens meespelen in het dagelijks leven van anderen. Ik wil het niet letterlijk uitleggen of oplossen, maar juist laten voelen. Zodat het niet alleen een idee blijft, maar iets wat je even meedraagt, ook nadat je wegloopt.
