Window Into A World
De opdracht Window into a World draait om het creëren van een ervaring waarin je de toeschouwer meeneemt naar een wereld die buiten hun dagelijkse beleving ligt. Het gaat niet alleen om kijken, maar om ondergedompeld worden in een andere realiteit. Als maker bepaal je niet alleen wat iemand ziet, maar ook wat iemand voelt, verwacht en uiteindelijk beseft. Deze verhouding vond ik interessant en bracht mij op een idee: eerst verleiden, en daarna confronteren.
We bieden een scala aan gespecialiseerde diensten die zijn afgestemd op jouw individuele behoeften. Onze aanpak is gericht op het begrijpen van en reageren op wat jij nodig hebt, en het bieden van effectieve en praktische oplossingen.
In mijn vormgeving heb ik bewust gekozen om de onderwaterwereld niet als een klein kader of “raam” te tonen, maar juist groots en omringend te maken. De oceaan wordt geprojecteerd op een grote witte muur met een beamer. Hierdoor ontstaat er beweging in het beeld, waardoor het water levendig aanvoelt. De schaal zorgt ervoor dat je als kijker niet op afstand blijft, maar er als het ware in wordt gezogen.
De vervuiling heb ik vertaald naar een fysieke installatie van hangende elementen, gemaakt van doorzichtige plastic flesjes en folie. Door deze materialen te kiezen, blijft het herkenbaar als afval, maar krijgt het tegelijkertijd een bijna esthetische kwaliteit. Door de manier waarop het hangt en beweegt door luchtstromen, lijkt het alsof het onderdeel is van de oceaan zelf. Dat vond ik een belangrijk spanningspunt: het is onnatuurlijk, maar voelt bijna natuurlijk aan doordat het zo aanwezig is. Het werk is driedimensionaal en vanuit meerdere kanten te bekijken. Die ruimtelijkheid draagt bij aan het idee van een wereld waar je even in stapt in plaats van een beeld waar je naar kijkt.
Audio speelt een belangrijke rol voor het verhaal van het werk. Het begint volledig in het donker, waarbij je alleen rustgevende zeegeluiden hoort. Dit roept een bepaalde verwachting op: ontspanning, natuur, iets positiefs. Op dat moment zit de kijker in hun hoofd nog in het bekende beeld van de zee. Wanneer vervolgens het beeld zichtbaar wordt en de vervuiling verschijnt, ontstaat er een breuk tussen verwachting en realiteit. Dat moment van confrontatie is essentieel, omdat het laat zien hoe we normaal gesproken wegkijken van minder mooie waarheden.
Als ik kijk naar de samenhang tussen vorm en inhoud, denk ik dat die sterk aanwezig is. De rustgevende audio, de bewegende projectie en de zwevende plastic elementen werken samen om eerst een gevoel van schoonheid op te roepen en dat daarna te verstoren. De vorm versterkt daarmee de inhoud: het idee dat iets wat mooi lijkt, in werkelijkheid aangetast is.
In mijn proces heb ik verschillende keuzes moeten maken om dit effect te bereiken. Zo heb ik nagedacht over schaal, materiaal en volgorde van ervaring. Een eerdere gedachte was om het werk kleiner en meer afgebakend te houden, maar dat zou de impact verminderen. Door het groter te maken en de kijker er meer in te plaatsen, wordt de ervaring sterker en directer.
Als ik terugkijk op het eindresultaat, ben ik tevreden over hoe de beleving en de boodschap samenkomen. Als ik meer tijd en ruimte had gehad, zou ik het werk nog groter opzetten, zodat mensen er echt doorheen kunnen lopen. Op dit moment ervaar je het al als een omgeving, maar dat zou nog intenser kunnen.Voor een volgend project wil ik daarom groter durven denken en nog meer inzetten op onderdompeling.
Met deze installatie heb ik geprobeerd de kijker niet alleen iets te laten zien, maar hem of haar onderdeel te maken van een ongemakkelijke realiteit: "Een wereld die we liever niet zien, maar waar we wel middenin zitten."